Η δυνατότητα να δημιουργούμε εικόνες δίνει τη δυνατότητα να επηρεάζουμε συνειδήσεις.
Μπορεί, λοιπόν, η μόδα να επιλέξει αυτόν τον τρόπο και να συνδυαστεί με τη κουλτούρα ενός λαού και τη μαζική κατανάλωση;
Η μόδα θα έπρεπε να ξεκινήσει να μετουσιώνει την Ελληνική κουλτούρα στην μαζική αισθητική. Η πολιτισμική μας κληρονομιά, έχει πολλές δυνατότητες να επανέλθει στο φώς, δεν φαίνεται, όμως, να επιλέγονται οι τρόποι, αν και προφανείς, που θα μπορούσαν να το καταφέρουν αυτό. Η αισθητική μας και η εμπορική μόδα διαμορφώνονται βάσει επιλογών του εξωτερικού, οπότε μήπως ήρθε η ώρα επιτέλους να επιβάλουμε εμείς τις επιλογές μας, έστω εντός πνευματικών συνόρων;
Αν με κάποιον τρόπο δεν επανεκτιμήσουμε τον πολιτισμό μας και δεν επαναπροσεγγίσουμε ως κοινωνία τη σχέση μας με την τέχνη, τότε δεν θα μπορέσουμε να επαναδιαπραγματευτούμε και σαν λαός τη σχέση μας με το εμπόριο, ούτε και τη πραγματική ταυτότητα μας. Η ευρεία κατανάλωση δεν είναι πια απαραίτητο να αποτελείται από προϊόντα "σκουπίδια" ή που αποσκοπούν αποκλειστικά στην κοινή αισθητική με το περιεχόμενο τελικά να χάνεται ή να τοποθετείται σε καλούπια που αντιπροσωπεύουν κοινωνική τάξη. Εμείς πιστεύουμε πως μπορεί επιτέλους να συνδυαστεί και η αισθητική και το εμπόριο και η κουλτούρα και η ιστορία.
Ενα ποίημα του Καβάφη όταν μελοποιηθεί, δεν αποτελεί συστατικό επιτυχημένης συνταγής μόνο για τη μουσική βιομηχανία, αλλά όπως και ένα έργο τέχνης όταν αυτά θα αποτυπώνονται πάνω σε ένα απλό μπλουζάκι εκτός του ότι θα αναμεταδίδουν ένα μήνυμα που ενισχύει τη φαντασία και εξιτάρει την παρατηρητικότητα, και τελικά θα καταφέρνει να παραμερίσει και τη φίρμα, όπως και να ξεπεράσει την χρηστική του αξία. Η επιπλέον ιδιότητα που προστίθεται στο ρούχο με τη νέα του εικόνα, θα επιφέρει και τη συνειδησιακή αφύπνηση στο θεατή. Ο πομπός και ο δέκτης θα αποκτούν έτσι την ευκαιρία και τη δυνατότητα να συζητήσουν, να αναλύσουν περαιτέρω το μήνυμα που θα εμφανίζεται. Στη δεκαετία του '90 τα λογότυπα μεγάλωσαν πάνω στα ρούχα, θα μπορούσαμε, λοιπόν, να αλλάξουμε όλη την κυρίαρχη αισθητική αν αντικαθιστούσαμε τα λογότυπα με εικόνες και κείμενα των δικών μας δημιουργών.
Πιστεύουμε πως η ιδέα αυτή αν εφαρμοστεί, με τα κατάλληλα εργαλεία και προθέσεις, θα ενισχύσει την πολιτιστική ανάπτυξη μιας κοινωνίας, αλλά και τη χειραφέτηση της. Τα μεγαλύτερα κινήματα τέχνης γεννήθηκαν σε κρίσιμους καιρούς. Έχουμε ακόμα περιθώρια η Αθηναϊκή καλλιτεχνική σκηνή και κατ΄επέκταση η Ελλάδα να ξαναπάρουν τη θέση που μας αξίζει σε διεθνές επίπεδο, αποδεικνύοντας πως μπορούμε να παράγουμε ακόμα.
πολιτισμό.
Αποφασίσαμε να δουλέψουμε πάνω σε ιδέες αποκλειστικά Ελλήνων και διακεκριμένων ζωγράφων. Επιλέξαμε θέματα τα οποία οραματιστήκαμε και επαναπροσεγγίσαμε με μια σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ματιά. Με αφορμή την πρόσφατη έκθεση για την αφή της Ολυμπιακής φλόγας εμπνευστήκαμε από τον Δημήτρη Μυταρά και προσθέσαμε έντονα χρώματα σε ένα πολυπολιτισμικό πια ολυμπιακό στάδιο, με τους δρομείς να συναγωνίζονται σε μια σκυταλοδρομία ή μήπως να ανταγωνίζονται στον στίβο;
Στο έργο του Γιάννη Μόραλη "επιθαλάμιο" αντικρύσαμε ένα αστικό τοπίο, ένα φανταχτερό χάρτη, ένα οικόπεδο προς πώληση ή τελικά τη χώρα που αγαπάμε από ψηλά. Ο Νίκος Εγγονόπουλος μας βοήθησε να ζωγραφίσουμε από μέσα μας ό,τι νιώθαμε για μια κοινωνία που πρόσφατα φαίνεται να ξεκίνησε ο εκφασισμός της. Με τον Γιώργο Σταθόπουλο θυμηθήκαμε τη "νέα γυναίκα που θα καπνίζει και θα σφυρίζει" ή την ”άνοιξη" της μητριαρχίας. Ο Γιάννης Τσαρούχης μας οδήγησε σε ένα τραγικό συμπέρασμα για την πολιτική πραγματικότητα, ενώ ο Αλέκος Φασιανός μας έδωσε την ευκαιρία να φανταστούμε πως θα ήταν αν το απαγορευμένο φύλο δεν είχε περιθωριοποιηθεί.
Για τη δράση όμως υπάρχει πάντα η αντίδραση ώσπου να βρεθεί το μέτρο, η χρυσή τομή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου